carus zoekt balans
Ik heb het gevoel dat ik één continue langgerekte balansdag heb. En dan niet een balansdag zoals het voedingscentrum die bedoelt. Zo’n dag waarop je een calorierijke dag compenseert door wat meer te bewegen en gezond te eten. Zo gemakkelijk als wat, en het helpt lijnen voorkomen. Was het maar zo simpel. Mijn balansdag is maanden geleden begonnen en laat zich niet zo eenvoudig aanpakken en oplossen. Telkens als mijn hoofd voortvarend denkt, er kan wel wat meer op mijn bordje en ik ga daar dan op in, dan fluit mijn lichaam mij terug. Fysieke pijn door rouwarbeid is misschien wetenschappelijk niet aangetoond, maar bestaat wel degelijk. Mijn accu is nog steeds leeg. Doordat ik het onbewust zo druk heb met rouwen, maar niet altijd de bijbehorende signalen (her)ken, negeer ik deze en probeer mijn wereldje wat groter te maken. Kleine stappen, overzichtelijke activiteiten, dingen die mij doorgaans energie opleveren.
Eén stap vooruit, twee achteruit. Met doeltreffende middelen zet mijn lichaam mij weer op z’n plek zoals nu met een keelontsteking en benauwdheid. Ook al zou ik willen zingen en dansen (mijn favoriete hobby’s), dat lukt even niet. Ieder lichamelijke terugval brengt een stuk pijn naar boven. Pijn die ik gelukkig ook wil voelen. Het brengt het met de dag verder vervagende beeld van Tom weer helder op mijn netvlies. De vanzelfsprekendheid dat hij er bij hoort in ons gezin. Samen, bijzonder, vertrouwd.
Tranen, vermoeidheid, pijn en benauwdheid. Het zoeken naar de juiste balans. Het erkennen van het feit dat ik kennelijk genoeg heb aan die kluif. Het gemis, het loslaten, maar ook het levend houden van zijn instelling, zijn zijn.
Het team is zo sterk als de zwakste schakel, zeggen ze wel eens. Mijn hoofd en lijf werken geweldig samen, maar hebben af en toe andere doelstellingen. Ik geef de leiding uit handen en laat het op me afkomen zoals het komt op weg naar de juiste balans voor vandaag. En morgen en overmorgen.
De maand vol nationale feestdagen en verjaardagen van mijzelf en André, gaat naadloos over in de aanloop naar de laatste twee maanden van ons eerste jaar zonder Tom. Onzichtbaar woedt er een storm en word ik heen en weer geslingerd en van binnen uit elkaar getrokken. Zo veel beleefd, zo veel te herinneren, zo veel te delen. Hoezo balans?
De schrijver A.F.Th. van der Heijden won afgelopen weekend de Constantijn Huygens prijs voor zijn hele oeuvre. Kroon op zijn werk is voorlopig de roman Tonio, die hij schreef over het overlijden van zijn enige kind nu anderhalf jaar geleden. Onbeschrijflijke gevoelens en rauwe emoties in een vergelijkbaar gezin bestaande uit een vader, een moeder en een kind. Zo herkenbaar maar ook zo anders. A.F.Th. van der Heijden is er nog niet aan toe om in de openbaarheid te verschijnen. Zijn dankwoord nam hij op als videoboodschap. Daarin zei hij dat Tonio ook nu nog, bij verstek, zijn werkzame muze is. Een mooie gedachte.
Onlangs werd zijn vrouw, Mirjam Rothenstreich, moeder van Tonio, op de radio geïnterviewd door Clairy Polak. Ze zei zoveel dingen die ik ook gezegd zou kunnen hebben en die me raakten.
Zo noemt ze bijvoorbeeld dat haar vaak dingen die ze wil zeggen ontschieten en ze ze daarna niet meer terug kan halen, omdat ze al zo vol zit en er niks bij kan. Ook dat ze zich niet goed meer kan haasten en dat ze het woordje “moet” niet meer kan en de toekomst wil doen wat zij wil. Mooi is de passage over het met z’n drieën zijn terwijl je niet meer met z’n drieën bent. Hoe je als klein gezin zo vervlochten kunt zijn met elkaar en dat je soms de pijn niet aankunt omdat je kind niet de kans heeft gekregen om verder te leven. Emoties van een moeder en een vrouw, vanwege het niet meer bestaan en door ontwikkelen van de bijzondere vader-zoon relatie.
Beluister het hele interview: Oog op woensdag.
De radertjes in mijn hoofd draaien op volle toeren. Langgerekte balansdag of niet, ik voel dat dat wat ik met de rest van mijn leven wil zich langzaam begint uit te tekenen. Voorzichtige plannen. Het doornemen van vierenhalf jaar blogberichten. Het levend houden van Tom’s gedachtengoed. Tom als muze? Als één stap vooruit, twee achteruit nu langzaamaan gaan veranderen in twee vooruit, één achteruit kan ik zonder moeten en haasten met af en toe een balansdag wellicht bouwen aan …. Gewoon omdat ik het zelf wil.
Hoewel de tijd er nu misschien nog niet rijp voor is, zul je toch eens een keer moeten kiezen: je blijven wentelen in je verdriet of de acceptatie….! Acceptatie is geen ontkenning van…..want je moet wel terdege blijven aangeven wat er gaande is en was….anders is er sprake van verloochening ……en dat zal geen moeder ooit doen !